Pri homoj kaj papero / O ludziach i papierze / Über Menschen und Papier

Esperanto:

Antaŭ nelonge mi ie legis la jenan citaĵon:

Homoj estas kiel paperero: Oni povas faldi ilin kaj poste denove malfaldi. Sed postsignoj de tiu malbona traktado restos por ĉiam.

Kaj jes, mi devas konfesi, tio ja veras! Precipe infanoj emas faldi paperon cele konstrui aviadilon aŭ ian alian memfaritan ludilon. Ili faras tion ne pro krepovo, sed pro enuo. Same pro enuo ili ofte ankaŭ “faldas” – do, malbone traktas – aliajn infanojn. Mi pensas ke ni ĉiuj spertis tion kiam ni estis infanoj. Tamen estas tiaj infanoj kiuj estas sufiĉe fortaj por kontraŭdiri kaj bedaŭrinde ankaŭ tiaj, kiuj ne kuraĝas kontraŭdiri. Ĉe ili la postsignoj restos dum la tuta vivo. Fine estas ankaŭ tiaj infanoj, kiuj ankaŭ kiel plenkreskuloj estas veraj fi-uloj kaj hobie maltraktas ilian ĉirkaŭaĵon.

Kial mi skribas pri tio? Nu, hieraŭ mi vidis tiajn diversajn infanojn survoje hejmen, en la trajno. Kelkaj el la infanoj insultis unu infanon terure. Sed estis ankaŭ alia infano kiu kuraĝis defendi sian amikon! Tiu okazaĵo pensigis min: Kia infano estis mi? Post pripenso mi konstatis, ke mi estis infano kiu ofte estis malbone traktata, sed kiu kuraĝis kontraŭdiri kaj eĉ defendis aliajn. Jes, ankaŭ mi foje estis faldita papero. Sed mi estis papero kiu tranĉis la aliajn!  Kaj kia mi estas hodiaŭ? Nu, mi certe jam ne estas faldebla, foje tamen daŭre tranĉiga!

Polski:
Niedawno temu czytałem następujący cytat:

Człowiek jest jak kawałek papieru: Obydwóch można składać i ponownie rozłożyć. Ale ślady po takim traktowaniu pozostaną już na zawsze.

I tak, trzeba pryznać, że taka jest prawda! Przede wszystkim dzieci z wielką chęcią sobie składają samolociki papierowe i inne zabawki tego samego rodzaju. Nie robią tego z powodu twórczości, lecz po prostu z nudów. Także z nudów często "składają" - to znaczy: źle traktują - innych dzieci. Myślę, że my wszyscy w jakiś sposób doświadczyliśmy się tego w ciągu naszego dzieciństwa. Są jednak dzieci, które mają na tyle siły aby się bronić i są niestety też tacy, którzy nie mają odwagi do samoobrony. To właśnie u nich pozostawają ślady na całe dalsze życie. W końcu są też takie dzieci, które w wieku dorosłym dopiero się stawają chamami - dla nich chamstwo to hobby.

Ale dlaczego piszę o tym? Wczoraj wieczorem, w drodze do domu w pociągu, widziałem właśnie takich różnego rodzaju dzeci. Niektóre z nich okropnie ubliżali jednemu dziecku. Ale było też jedno odważne dziecko, które bohatersko broniło swego przyjaciela! To wydarzenie dało mi do myślenia: Jakim rodzajem dziecka byłem ja? Po przemyśleniu doszłem do wniosku, że byłem dzieckiem często źle traktowanym. Ale miałem też odwagę do samoobrony, niegdyś broniłem nawet innych. Tak jest - ja też byłem niekiedy papierem składanym. Ale byłem papierem, który potrafił też innych przeciąć! A jakim jestem dzisiaj? No, napewno już się niedam składać, ale czasami nadal potrafię innych przeciąć!

Deutsch:
Letztens habe ich folgendes Zitat gelesen:

Menschen sind wie Papier: Sie lassen sich zusammenfalten und später wieder auseinanderfalten. Aber die Spuren dieser Behandlung bleiben ein Leben lang.

Und ja, das stimmt wirklich! Vor allem Kinder lieben es ja Papierflugzeuge oder Ähnliches mehr aus Papier zu basteln. Sie tun das nicht aus Kreativität, sondern aus Langeweile. Ebenso aus Langeweile "falten" - d.h.: beleidigen - sie andere Kinder. Ich glaube, dass jeder von uns das als Kind mal erlebt hat. Es gibt jedoch Kinder, die mutig genug sind sich zu wehren, und leider auch solche, die diesen Mut nicht aufbringen. Bei Letzterem bleiben die Spuren ein Leben lang. Schließlich gibt es auch Kinder, die im Erwachsenenalter erst zu richtigen Arschlöchern werden und es als ihr Hobby ansehen, ihre Mitmenschen schlecht zu behandeln.

Aber warum schreibe ich darüber? Nun, gestern abend habe ich auf meinem Heimweg im Zug solche unterschiedlichen Kinder gesehen. Einige von ihnen haben ein anderes Kind richtig übel beleidigt. Und ein Kind war darunter, dass mutig genug war und seinen Freund verteidigt hat! Dieses Ereignis gab mir zu denken: Wie bin ich als Kind gewesen? Nachdem ich darüber nachgedacht hatte stellte ich fest, dass ich eines jener Kinder war, die öfter schlecht behandelt wurden. Ja, ich war ein Stück Papier, das oft zusammengefaltet wurde - aber auch ein Stück Papier, an dem sich viele geschnitten haben! Und wie bin ich heute? Nun, heute lasse ich mich nicht mehr zusammenfalten, aber andere schneiden kann ich immer noch!